هر موجود زنده ای که دندان دارد (اعم از انسان، اسب، گاو، سگ، گربه یا موش) دندانش از نوعی است که با طرز زندگی و تغذیه و طبیعت کلی خودش جور است. در میان جانوران مهره داری که از انسان پایین ترند، غالبا دندان ها در طول زندگی پیوسته و متوالی می ریزند و مجددا در می آیند. به عنوان مثال، در مورد کوسه ها هنگامی که دندان ها کاملا رشد کرده اند و مورد استفاده قرار گرفتند، درست مانند موی بدن می ریزند و دندان های تازه ای به جای آن ها در می آید.

با ما در ادامه ی مطلب همراه باشید...

در میان جانوران عالی تر، تعداد دندان ها و تعداد دفعاتی که دندان ها می ریزند و دوباره می رویند، به مراتب کم تر است. دندان های انسان فقط یک بار می ریزند و مجددا در می آیند: دندان های شیری می ریزند و دندان های دائمی به جای آن ها می رویند.

تکامل انسان وی را به جایی رسانده است که فقط به دو ردیف دندان احتیاج دارد. کودک انسان در لحظه ی تولد دندان ندارد و پس از شش ماه، نخستین دندان ها در وسط آرواره ی پایینی اش ظاهر می گردند. در طی تقریبا دو سال، کودک جمعا بیست دندان در می آورد. در زیر دندان های شیری، ردیف دیگری از دندان ها قرار دارد که پس از شش سالگی در می آیند.

به این ترتیب نخستین مجموعه ی دندان ها از شش سالگی تا دوازده سالگی می ریزند و جای آن ها دندان های تازه ای می رویند. علاوه بر دندان های سابق، سه جفت دندان دیگر (به نام "دندان های آسیا") در سمت آرواره و در انتهای ردیف دندان ها ظاهر می گردند. در نتیجه، شخصی که بالغ شده باشد، به جای بیست دندان شیری، صاحب سی و دو دندان دائمی خواهد شد.

انسان دارای "دندان بندی گروهی" نیز هست. یعنی انواع دندان های ما (اعم از دندان های پیش، دندان های نیش، دندان های آسیای کوچک و آسیای بزرگ) همگی در کنار یکدیگر در می آیند.

دندان های انسان (بر خلاف دندان های بعضی از جانوران) طول و اندازه ی ثابتی دارند و در ردیف های منظم و مرتبی قرار گرفته اند.